Dobrze świadczy o Sosnkowskim

„Dobrze świadczy o Sosnkowskim, że w końcowym okresie wojny i po jej zakończeniu dopilnowuje realizacji uchwalanych
ILU i l.iiin sytuacji ustaw, zawierających określone przywilei dla żołnierzy.
Kazimierz Sosnkowski miał wyjątkowy talent, a przy tym wyjątkowe możliwości tworzenia wojska, oczywiście przy pomocy innych, jednak według własnej koncepcji i z miarodajnym udziałem własnej inicjatywy w fazie realizacji.
Lata walk Legionów dały mu też niejedną okazję dowodzenia na szczeblu taktycznym; nabytych wtedy umiejętności nikt nigdy nie kwestionował. Możliwości dowodzenia na szczeblu operacyjnym otwarły się przed wyższymi dowódcami polskimi dopiero w latach 1919—1920. Sosnkowski, zaangażowany jak żaden z jego rówieśników w dzieło tworzenia wojska, nie miał sposobności odbycia tak systematycznego stażu dowodzenia, jak np. młodszy jego kolega legionowy, gen. ŚmigłyRydz czy niektórzy starsi generałowie polscy ze szkoły austriackiej bądź rosyjskiej. Moment ten nie uszedł uwagi Piłsudskiego przy sporządzaniu w końcu 1922 r. opinii generalicji polskiej a także 17 lat później płk. Stefana Roweckiego2. Jest jednak znamienne, że zarówno Piłsudski, oceniając Sosnkowskiego z pozycji zwierzchnika, jak d Rowecki — z pozycji podwładnego — sugerują jedynie niedostatek doświadczenia, a nie brak umiejętności czy zainteresowań Sosnkowskiego dowodzeniem na szczeblu operacyjnym. Obaj też widzą w nim jednego z kandydatów na dowódcę armii lub dowódcę Frontu w przyszłym konflikcie.“(1)