Ale oto - w odpowiedzi na jakieś konkretne

„Ale oto — w odpowiedzi na jakieś konkretne pytanie — leżą przed liniami „setki rozstrzelanych rebeliantów". A gdy pytamy, jak szybko rozkłada się ciało, Muller ożywia się i z przyjemnością rozprawia o tym, jak prędko „człowiek przestaje być człowiekiem". Ale żeby strzelać Nigdy nie strzelano.
Podległy mu podporucznik Louw ,,»odpłynął« ze swoim oddziałem" i zameldował się po powrocie z lakonicznym raportem „Jednego lub dwóch położyliśmy trupem, spaliliśmy kilka domostw".
Podporucznik Mazy, również jego podkomendny, „nie gotował" trupich głów, „lecz tylko je umył. To wszystko". Tak, trzeba być ścisłym. Co to jednak znaczy pruska akuratność!
Podczas krótkiej przerwy na wymianę kaset filmowych jeszcze raz wróciliśmy do tego tematu. Muller opowiedział nam wtedy, jak to dwaj reporterzy z monachijskiego magazynu ilustrowanego „Quick" prosili, żeby im dał na pamiątkę po jednej głowie. Owi żądni sensacji kanibale rzeczywiście sfotografowali podporucznika Mazyego w trakcie mycia martwych głów i — aby wywołać ciarki na plecach swoich czytelników — napisali pod zdjęciem „Te głowy zostały wygotowane". Ale w rzeczywistości były one „tylko" myte.
W mieszkaniach dwóch monachijskich dziennikarzy trupie głowy stoją na półkach z książkami. Albo też — w charakterze dyskretnej iluminacji — zwisają nad barem pana domu... W Bawarii do powszechnego zwyczaju należy powitanie słowami „szczęść Boże". Obie dziennikarskie hieny pozdrawiają się zapewne też tymi słowami. Obaj — nie znamy ich wprawdzie z bliska — cieszą się pewnie szacunkiem w kręgach swoich Kolegów. Z pewnością mają też szerokie koło przyjaciół. Może nawet również swoje stałe miejsce w ławie kościelnej. Ani jeden z owych właścicieli martwych głów nie należał zapewne do SS.“(14)