Potem był już

„Potem był już tylko kwartet i wraz z ostatnim akordem następowało nagle rozładowanie napięcia, rozlegały się śmiechy i dobroduszne pogaduszki. Każda z dziewcząt otrzymywała buziaka lub małego klapsa w uznaniu za dokonany wysiłek, po czym młode artystki rozbiegały się. Panie znowu zaczynały się wachlować i dawać sobie znaki, nawiązywały się rozmowy. Unoszono w górę bukiety kwiatów, popisywano się nimi, pokazywano je, rozdawano, wymieniano, rozrywano zwinnymi palcami, drżącymi w oczekiwaniu letnich wakacji. Jak szaleni zbiegli teraz na dół mali MacLainowie, jak zwykle w identycznych strojach kowbojskich, i zaczęli celować z pistoletów i strzelać na wszystkie strony. Na podłodze ustawiono dwa wielkie wentylatory, które zaczęły z szumem rozdmuchiwać na wszystkie strony porzucone programy, które unosiły się w powietrzu jak spłoszone stada ptactwa, podczas gdy papierowe dekoracje chwiały się, powiewały na wszystkie strony. Nikt nie zbliżał się nawet do pianina, chyba żeby zagrać coś w rodzaju Czy zatańczysz ze mną shimmy Potem, jak zwykle, mała Jinny Stark upadła i rozbiła sobie kolano; zaczęła mocno krwawić. Było więc normalnie, jak to na przyjęciu.
— Poncz i Kuchenl oznajmiła panna Eckhart.“(7)